منتخب شعر زيبا
from qaemshahr
قالب وبلاگ
همیشه از فاصله ها گله مندیم
شاید یادمان رفته که در مشق های کودکیمان
گاه برای فهمدین کلمات فاصله هم لازم بود.

[ یکشنبه بیست و سوم آذر 1393 ] [ 5:33 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]
چه خوش خیال بودم….

که همیشه فکر می کردم در قلب تو محکومم…….

به حبس ابد!!

به یکباره جا خوردم…..

وقتی زندانبان به یکباره بر سرم فریاد زد….

……هی…

تو….

آزادی!….

و صدای گام های غریبه ای که به سلول من می آمد...!


منبع>http://dartalatomeafkar1393.blogfa.com/

[ یکشنبه بیست و سوم آذر 1393 ] [ 5:25 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]
تنهایی را دوست دارم زیرا بی وفا نیست ... تنهایی را دوست دارم زیرا عشق دروغی در آن نیست ... تنهایی را دوست دام زیرا تجربه كردم ... تنهایی را دوست دارم زیرا خداوند هم تنهاست.... تنهایی را دوست دارم زیرا.... در كلبه تنهایی هایم در انتظار خواهم گریست و انتظار كشیدنم را پنهان خواهم كرد

[ یکشنبه دوم شهریور 1393 ] [ 11:41 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]

دلم شور گذشته را ميزند . . .

دلم شور می زند ,

نه شورِ آینده را ...

برای گذشته نگرانم ...!

برای روز های گرمی که می ترسند دیگر تکرار نشوند ...

و من برایشان نگرانم ,

روز هایی که پر از عشق بود و شاید دیگر تکرار نشوند

و دلم شور می زند برای سکوت سرد آینده ...

که نه شقایق در آن رشد می کند ...

و نه آسمان آبی می ماند ...

دلم شور می زند ...

برای مرگ سرسبزی عشق ...

که از آن جز بیابانی باقی نمانده

و دلم شور می زند ...

برای خودم که بغضم را به سیگار می گویم و ...

درد و دل هایم را به دیوار ..

[ یکشنبه چهاردهم اردیبهشت 1393 ] [ 7:42 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]

از زندگی از این همه تکرار خسته ام
از های و هوی کوچه و بازار خسته ام

دلگیرم از ستاره و آزرده ام ز ماه
امشب دگر ز هر که و هر کار خسته ام
دل خسته سوی خانه تن خسته می کشم

آوخ ... کزین حصار دل آزار خسته ام
بیزارم از خموشی تقویم روی میز
وز دنگ دنگ ساعت دیوار خسته ام
از او که گفت یار تو هستم ولی نبود

از خود که بی شکیبم و بی یار خسته ام
تنها و دل گرفته و بیزار و بی امید
از حال من مپرس که بسیار خسته ام

لبریزم
ار حرفهایی که فقط گفته می شوند تا شاید باری از دل بردارند.حرفهایی که دیگران رو دل تنگ می کنه و دلم رو خالی
دلگیرم
از خودم و دلگیر از تو از یک نواختی این به ظاهر زندگی از روزهای نویی که اومدن و اومدنشون هیچ انگیزه ای برای زیستن برایم عیدی نیاورد

بگزار تهی شوم از این همه دلگیری از اسمان ابری بهاری با من بگو یا از رفتن زمستان بگو ار ستاره ها از ماه فرقی نمی کنه فقط با من حرف بزن
دلنوشته هام بهانه ای بیش نبود....فقط باورم کن که دلتنگم

[ پنجشنبه یازدهم اردیبهشت 1393 ] [ 7:59 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]

رودها در جاری شدن
و علف ها در سبز شدن معنی پیدا می کنند
کوه ها با قله ها
و دریاها با موجها زندگی پیدا می کنند
وانسان ها
همه ي انسان ها
با عشق، فقط با عشق
پس بار خدایا بر من رحم کن
بر من که می دانم ناتوانم رحم کن
باشد که خانه ای نداشته باشم
باشد که لباس فاخری بر تن نداشته باشم
اما نباشد، هرگز نباشد
که در قلبم عشق نباشد، هرگز نباشد

[ پنجشنبه یازدهم اردیبهشت 1393 ] [ 7:57 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]


این روزها ، روزه ام

روزه ی سکــوتیست كه نیت کرده ام

در نبـودنت بگیرم و هنگام سـحر

دلـم را سیـر کنم از لقمه لقمه ی حسـرت !

و به وقت اذان دلتنگی ها

افطاری ام یک استکان خاطـره ی گــرم

و شیرینی بوسه های جا گذاشتــه ات

روی لبـهـایم باشـد .

مهمــانــی خـدا که تمام شود

این منم که از پس نبودنت

آهسته آهسته کافر مــی شـوم !

[ پنجشنبه یازدهم اردیبهشت 1393 ] [ 7:51 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]

زندگی دفتری از خاطره هاست

خاطراتی شیرین خاطراتی مغشوش


خاطراتی که ز تلخی رگ جان می گسلد

ما ز اقلیمی پاک که بهشتش نامند

به چنین رهگذری آمده ایم

گذری دنیا نام که ز نامش پیداست مایه سختیهاست

ما ز اقلیم ازل ناشناسانه بدین دیر خراب آمده ایم

چو یکی تشنه به دیدار سراب آمده ایم

ما در آن روز نخست تک و تنها بودیم

خبری از زن و معشوقه و فرزند نبود

سخنی از پدر و مادر دلبند نبود

یک زمان دانستیم پدر و مادر فرزندی هست خواهر و همسر دلبندی هست

زندگی دفتری از خاطره هاست !

خاطراتی که ز تلخی رگ جان می گسلد

روزی از راه رسید : که پدر لحظه بدرودش بود

ناله در سینه تنگ اشک در چشم غم آلودش بود

جز غم و رنج توانکاه نداشت سینه اش سنگین بود قوت آه نداشت

با نگاهی می گفت:پس از آن خستگی و پیری و بیماریها

دفتر عمر پدر را بستند ای پسر جان بدرود

لحظه ای رفت و از آن خسته نگاه اثری هیچ نبود

پدرم چشم غم آلوده حیرانش را و بست و دیگر نگشود

روزی از راه رسید که چونان روز مباد

روز ویرانگر سخت روز طوفانی تلخ

که به دریای وجودم همه طوفان انگیخت

زورق کوچک بشکسته ما در دل موج خروشنده دریا افتاد

کاخ امید فرو ریخت مرا مادر از پا افتاد

در نگاهش خواندم : مادر خسته تن و خسته دلم ز من آهنگ جدایی دارد

حالت غم زده اش چشم ماتم زده اش با من گفت:

که از این بند گران عزم رهایی دارد

مادرم آنکه چو خورشید به ما گرمی داد

پیش چشمم افسرد باغ سرسبز امیدم پژمرد

اشک نه هستی من گشت در جانم و از دیده به رخساره دوید

مادرم رفت و به تاریکی شبها گفتم: آفتابم ز لب بام پرید

لحظه ای می آید لحظه ای صبر شکن

که یتیمی سر راهی گرید پدری نیست که گردی ز رخش برگیرد

مادری نیست که درمانده یتیم جای در دامن مادر گیرد.

بارها دیده ام و می بینم اشک آلوده با نگاهی پر درد وز تهی دستی خویش

بهر تنها فرزند سالها حسرت و ناکامی اندوخته است

پشت سر می بیند دشت تا دشت

غم و غربت و سرگردانی

پیش رو می نگرد کوه تا کوه

پریشانی و بی سامانی

من به جز سکه اشک چه توانم که به پایش ریزم ؟

نه مرا دستی هست که غمی از دل او بردارم

نه دلی سخت کزو بگریزم.

ما همه همسفریم کاوان می رود و می رود آهسته به راه

مقصدش سوی خداست ما همه از سوی خدا آمده ایم

باز هم رهسپر کوی خداییم همه!

ما همه همسفریم لیک در راه سفر غم و شادی به همراهست

ساعتی در دل این وادی پیر می رسد

همسفری شاد به ماتمکده ای

یک نفر در شب کام یک نفر در دل خاک

یک نفر همدم خوشبختی هاست

یک نفر همسفر سختی هاست

چشم تا باز کنیم عمرمان می گذرد !

وز سر تخت مراد پای بر تخته تابوت گذاریم همه!

پدر خسته به راه مادر بخت سیاه

سوگواران پسر و دختر تنها مانده

عاشقانی که ز هم دور شدند

دخترانی که چو گل پژمردند!

کودکانی که به غربت زدگی خفته در گور شدند!!

همگی همسفریم

تا ببینیم کجا باز کجا؟

چشممان بار دگر سوی هم باز شود؟

در جهانی که در آن راه ندارد اندوه!

زندگی با همه معنی خویش از نو آغاز شود

زندگی دفتری از خاطره هاست !

خاطراتی شیرین !

خاطراتی مغشوش!

خاطراتی که ز تلخی رگ جان می گسلد


[ پنجشنبه یازدهم اردیبهشت 1393 ] [ 7:46 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]

بر روی ما نگاه خدا خنده می زند،
    هر چند ره به ساحل لطفش نبرده ایم.
             زیرا چو زاهدان سیه کار خرقه پوش،
                    پنهان ز دیدگان خدا می نخورده ایم
                            پیشانی ار ز داغ گناهی سیه شود،
                                    بهتر ز داغ مهر نماز از سر ریا.
                                            نام خدا نبردن از آن به که زیر لب،
                                                     بهر فریب خلق بگوئی خدا خدا.
                                                            ما را چه غم که شیخ شبی در میان جمع،
                                                                   بر رویمان ببست به شادی در بهشت.
اومی گشاید اوکه به لطف و صفای خویش،
     گوئی که خاک طینت ما را ز غم سرشت.
           توفان طعنه، خنده ی ما را ز لب نشست،
                  کوهیم و در میانه ی دریا نشسته ایم.
                         چون سینه جای گوهر یکتای راستیست،
                               زین رو بموج حادثه تنها نشسته ایم.
                                     مائیم … ما که طعنه زاهد شنیده ایم،
                                            مائیم … ما که جامه تقوی دریده ایم؛
                                                   زیرا درون جامه بجز پیکر فریب،
                                                         زین هادیان راه حقیقت، ندیده ایم!
                                                               آن آتشی که در دل ما شعله می کشید،
                                                                        گر در میان دامن شیخ اوفتاده بود؛
دیگر بما که سوخته ایم از شرار عشق،
         نام گــــــناه کاره رسوا! نداده بود.
                بگذار تا به طعنه بگویند مردمان،
                       در گوش هم حکایت عشق مدام! ما.
                              هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق
                                       ثبت است در جریده عالم دوام ما

فروغ

[ پنجشنبه یازدهم اردیبهشت 1393 ] [ 7:37 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]

ما تماشاچيانی هستيم،

که پشت درهای بسته مانده ايم!

دير آمديم!

خيلی دير...

پس به ناچار

حدس مي زنيم،

شرط می بنديم

شک می کنيم...

و آن سوتر

در صحنه

بازی به گونه ی ديگردرجريان است!

[ سه شنبه بیست و ششم فروردین 1393 ] [ 6:57 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]

تا به کی باید رفت
از دیاری به دیار دیگر
نتوانم ‚ نتوانم جستن
هر زمان عشقی و یاری دیگر
کاش ما آن دو پرستو بودیم
که همه عمر سفر می کردیم
از بهاری به بهاری دیگر
آه کنون دیریست
که فرو ریخته در من ‚ گویی
تیره آواری از ابر گران
چو می آمیزم با بوسه تو
روی لبهایم می پندارم
می سپارد  جان عطری گذران
آن چنان آلوده ست
عشق غمنکم با بیم زوال
که همه زندگیم می لرزد
چون ترا مینگرم
مثل این است که از پنجره ای
تکدرختم را سرشار از برگ
در تب زرد خزان می نگرم
مثل این است که تصویری را
روی جریان های مغشوش آب روان می نگرم
شب و روز
شب و روز
شب و روز
بگذار که فراموش کنم
تو چه هستی جز یک لحظه یک لحظه یک لحظه که چشمان مرا می گشاید در
برهوت آگاهی ؟
بگذار
که فراموش کنم



فروغ

[ سه شنبه بیست و ششم فروردین 1393 ] [ 6:55 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]

به خاطر بسپار:
در تقویم رفاقت روزی به نام “تعطیلی”وجود نداد
هر جا که هستی برایت دنیایی به زیبایی هر انچه
زیبایش میدانی ارزومندم.


[ سه شنبه بیست و ششم فروردین 1393 ] [ 6:53 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]


همه شب با دلم کسی می گوید

 

 

«سخت آشفته ای زدیدارش

 

 

صبحدم با ستارگان سپید

 

 

می رود، می رود، نگهدارش»

 

 

 

 

 

من به بوی تو رفته از دنیا

 

 

بی خبر از فریب فرداها

 

 

روی مژگان نازکم می ریخت

 

 

چشمهای تو چون غبار طلا

 

 

تنم از حس  دستهای تو داغ

 

 

گیسویم در تنفس تو رها

 

 

می شکفتم ز عشق و می گفتم

 

 

«هر که دلداده شد به دلدارش

 

 

ننشیند به قصد آزارش

 

 

برود، چشم من به دنبالش

 

 

برود، عشق من نگهدارش»

 

 

 

 

 

آه، اکنون تو رفته ای و غروب

 

سایه می گسترد به سینهء راه

 

 

نرم نرمک خدای تیرهء غم

 

 

می نهد پا به معبد نگهم

 

 

می نویسد به روی هر دیوار

 

آیه هائی همه سیاه سیاه

[ دوشنبه هجدهم فروردین 1393 ] [ 4:4 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]
دل گمراه من چه خواهد کرد

با بهاری که می رسد از راه؟

ِیا نيازی که رنگ می گيرد
در تن شاخه های خشک و سياه

دل گمراه من چه خواهد کرد؟
با نسيمی که می تراود از آن
بوی عشق کبوتر وحشی
نفس عطرهای سرگردان

لب من از ترانه می سوزد
سينه ام عاشقانه می سوزد
پوستم می شکافد از هيجان
پيکرم از جوانه می سوزد

هر زمان موج می زنم در خويش
می روم، می روم به جائی دور
بوتهء گر گرفتهء خورشيد
سر راهم نشسته در تب نور

من ز شرم شکوفه لبريزم
يار من کيست ، ای بهار سپيد؟
گر نبوسد در اين بهار مرا
يار من نيست، ای بهار سپيد

دشت بی تاب شبنم آلوده
چه کسی را بخويش می خواند؟
سبزه ها، لحظه ای خموش، خموش
آنکه يار منست می داند!

آسمان می دود ز خويش برون
ديگر او در جهان نمی گنجد
آه، گوئی که اینهمه «آبی»
در دل آسمان نمی گنجد

در بهار او ز ياد خواهد برد
سردی و ظلمت زمستان را
می نهد روی گيسوانم باز
تاج گلپونه های سوزان را

ای بهار، ای بهار افسونگر
من سراپا خيال او شده ام
در جنون تو رفته ام از خويش
شعر و فرياد و آرزو شده ام

می خزم همچو مار تبداری
بر علفهای خيس تازهء سرد
آه با اين خروش و اين طغيان
دل گمراه من چه خواهد کرد؟

[ دوشنبه بیست و ششم اسفند 1392 ] [ 10:53 قبل از ظهر ] [ SIMA ] [ ]

تا نهان سازم از تو بار دگر

راز این خاطر پریشان را

می کشم بر نگاه ناز آلود

نرم و سنگین حجاب مژگان را

 

دل گرفتار خواهش جانسوز

از خدا راه چاره می جویم

پارساوار در برابر تو

سخن از زهد و توبه می گویم

 

آه ... هرگز گمان مبر که دلم

با زبانم رفیق و همراهست

هر چه گفتم دروغ بود، دروغ

کی ترا گفتم آنچه دلخواهست

 

تو برایم ترانه می خوانی

سخنت جذبه ای نهان دارد

گوئیا خوابم و ترانه تو

از جهانی دگر نشان دارد

 

شاید اینرا شنیده ای که زنان

در دل «آری» و «نه» به لب دارند

ضعف خود را عیان نمی سازند

رازدار و خموش و مکارند

 

آه، من هم زنم، زنی که دلش

در هوای تو می زند پر و بال

دوستت دارم ای خیال لطیف

دوستت دارم ای امید محال

[ دوشنبه بیست و ششم اسفند 1392 ] [ 10:51 قبل از ظهر ] [ SIMA ] [ ]

پیش این سنگ دلان قدر دل وسنگ یکیست

قیل وقال زغن وبانگ شباهنگ یکیست

دیدی آنرا که توخواندی به جهان یارترین،

چه دل ازار ترین شد

چه دل ازارترین!

نه همین سردی وبیگانگی ازحد گذراند؟

نه همین درغمت اینگونه نشاند؟

باتوچون دشمن دارد سرجنگ!

دل دیوانه تنها دل تنگ!

[ پنجشنبه پانزدهم اسفند 1392 ] [ 11:43 قبل از ظهر ] [ SIMA ] [ ]

شباهنگ

باور نداشتم که گل آرزوی من

با دست نازنین تو بر خاک اوفتد

با این همه هنوز به جان می پرستمت

باالله اگر که عشق چنین پاک اوفتد

می بینمت هنوز به دیدار واپسین

گریان درآمدی که : فریدون خدا نخواست

غافل که من به جز تو خدایی نداشتم

اما دریغ و درد نگفتی چرا نخواست

بیچاره دل خطای تو در چشم او نکوست

گوید به من : هر آنچه که او کرد خوب کرد

فردای ما نیامد و خورشید آرزو

تنها سپیده ای زد و ‌آنگه غروب کرد

بر گور عشق خویش شباهنگ ماتمم

دانی چرا نوای عزا سر نمی کنم

تو صحبت محبت من باورت نبود

من ترک دوستی ز تو باور نمی کنم

پاداش آن صفای خدایی که در تو بود

این واپسین ترانه ترا یادگار باد

ماند به سینه ام غم تو یادگار تو

هرگز غمت مباد و خدا با تو یار باد

دیگر ز پا افتاده ام ای ساقی اجل

لب تشنه ام بریز به کامم شراب را

ای آخرین پناه من آغوش باز کن

تا ننگرم پس از رخ او آفتاب را

[ شنبه دهم اسفند 1392 ] [ 4:7 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]

تو چنگ ابرهای بهار

افتادم و در نمیام

چشمامو سرزنش نکن

از پسشون برنمیام

پیرشدم تو این قفس

یکم بهم نفس بده

رحم و مروتت کجاست

جوونی هامو پس بده

فکرنمیکردم بزاری

زارو زمین گیربشم

فکرنمیکردم که یه روز

اینجوری تحقیربشم

اونهمه که دلم برات

به اب و اتیش زده بود

حتی اگه سنگ بودی

یه روز به رحم اومده بود

دلش  نخواست و نمیخواست

یه روز به حرفام برسه

شاید میخواد رقیب من به ارزوهام برسه

پسند من تو هستی که این همه بخت من سیاهست

دلبر خودپسند من قله خوشبختی کجاست؟

ازت میخواستم بمونی

بهت میگفتم که نری

این روزا نیستی اماباز

به پات میافتم که نری


(فقط میدونم چاووشی خونده)

[ چهارشنبه هفتم اسفند 1392 ] [ 4:23 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]
ای زندگی ای زندگی ای زندگی

تنها شدم بی کس شدم به سادگی

او رفت و رفت و رفت و رفت و برنگشت

قسمت شده چشمهای من روز و شب اشک

یادته که میگفتی بی تو هیچم

بمون ای عشق من همیشه پیشم

اما اون بی وفا خودت بودی

این تو بودی که عهدو شکوندی

تنهایی و بی کس شدن سهم منه

هرجاکه میرم غم به من زل میزنه

دنیا به من رحمی بکن من بی کسم

او رفته و دیگه بریده نفسم...

[ چهارشنبه هفتم اسفند 1392 ] [ 4:8 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]

من عشق را در تو...تو را در دل...دل را در موقع تپیدن...و تپیدن را به خاطر تو دوست دارم...!

من غم را در سکوت...سکوت را در شب....شب را در بستر....و بستر را برای اندیشیدن به خاطر تو دوست دارم ...!

من بهار را به خاطر شکوفه هایش...زندگی را به خاطر زیبایی اش...و زیباییش را به خاطر تو دوست دارم...

من دنیا را به خاطر خدایش...خدایی که تو را خلق کرد دوست دارم..!

من تو رو دوست دارم چون وجود من به تو وابسته است..زندگی زیباست به خاطر بودن و برای تو ماندن..

به عشق عاشقانه چشمانت قسم دیوانه وار فریاد میزنم...که دوست دارم و میپرستمت جاودانه تا ابد..!!

[ چهارشنبه هفتم اسفند 1392 ] [ 4:1 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]

من آن گلبرگ مغرورم که می میرم ز بی آبی ولی با منت و خواری پی شبنم نمی گردم.
من اون خاکم به زیر پا ولی مغرور مغرورم به تاریکی منم تاریک ولی پر نور پر نورم
اگه گلبرگ بی آبم به شبنم رو نمیارم
اگه تشنه تو خورشیدم به سایه تن نمی کارم
من اون دردم که هر جایی پی مرحم نمی گرده
چه غم دارم اگر دنیا به کام من نمی چرخه
من اون عشقم که با هرکس سر سفره نمی شینه
من اون شوقم که اشکامو به جز محرم نمی بینه
گه من ساقه ی خشکم به دریا دل نمی بندم
اگه بارون پربارم به صحرا دل نمی بندم


[ یکشنبه چهارم اسفند 1392 ] [ 6:42 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]

ای کاش دلم اسیر و بیمار نبود

دربند نگاه او گرفتار نبود

من عاشق و او زعشق من بیخبر است

ای کاش دل و دلبرو دلدار نبود....

[ سه شنبه بیست و نهم بهمن 1392 ] [ 7:9 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]

آخرش نفهمیدم اینجائی که هستم تقدیر من است یا تقصیر من...

من که در این جمع گذشتم از هرچه ارزوست

دست غم دیگر چه میخواهد از دل تنهای من؟

[ سه شنبه بیست و نهم بهمن 1392 ] [ 7:7 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]
مطمئن باش و برو

ضربه ات کاری بود

دل من سخت شکست

و چه زشت به من و سادگی ام خندیدی

به منو عشقی پاک

که پر از یاد تو بود

و خیالم میگفت

تا ابد مال تو بود

تو برو  برو تا راحتتر

تکه های دل خود را ارام سر هم بند زنم!


[ سه شنبه بیست و نهم بهمن 1392 ] [ 7:5 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]
بی تو بودن کار من نیست

تا دلت نرفته برگرد!

[ شنبه بیست و ششم بهمن 1392 ] [ 7:52 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]
قلب من سنگفرش آنهاییست که گاهی یادی از وجود خسته ام میکنند!

[ شنبه بیست و ششم بهمن 1392 ] [ 7:43 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]

 

این بار یا بمان و نرو .

یا برو ، نیا .

تا کی همیشه سست خداحافظی کنیم ؟

من خسته ام از این همه تکرار ِ یک مسیر ؛

اینک بمان درست خداحافظی کنیم .

می خواستم جواب سلام از تو بشنوم

حالا که میل ِتوست ؛

خداحافظی کنیم .

 

 ************

 

**  دیگه نیا

این یه خواهشه .

بودنت

بیشتر از اینکه آرومم کنه ؛ زجرم میده ،

وقتی فکر میکنم باز ، دوباره ، یه روزی میخوای بری و تنهام بذاری  .

تو که نمی فهمی .

فقط دیگه هیچ وقت نیا ...


*****************


به سلام ها دل نمی بندم،

از خداحافظی ها غمگین نمی شوم،
دیگر عادت کرده ام
به تکرار ِیکنواخت ِدوری و دوستی

خورشید و ماه !!!

******************

باران مي بارد .
با اين دونفره بودن هوا ،
من ، تنها ...
تو ، تنها ...

********************

 

... آمــوختــه ام،
که دیگــر دلم برای "نبــودنـت" تنگ نشــــود...
راستی،
دروغ گفتن را نیز، خوب یاد گرفتـه ام...!
"حال مـــن خوب اســت" ... خوبِ خوب ...


شعرها از اقای میلاد تهرانی                                                                   

[ یکشنبه بیستم بهمن 1392 ] [ 1:30 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]



باز باران!


باز باران با ترانه می خورد بر بام خانه

خانه ام کو ؟؟؟ خانه ات کو ؟؟؟ آن دل دیوانه ات کو ؟؟؟

روزهای کودکی کو ؟؟؟ فصل خوب سادگی کو ؟؟؟
یادت آید روز باران گردش یک روز دیرین

پس چه شد دیگر ؟ کجا رفت خاطرات خوب و رنگین ؟؟؟

در پس آن کوی بن بست در دل تو آرزو هست ؟؟؟

کودک خوشحال دیروز

غرق در غم های امروز

یاد باران رفته از یاد

آرزوها رفته بر باد

بــاز بــــاران بــاز بــــاران

می خورد بر بام خانه

بی ترانه

بی بهانه

شایدم گم کرده خانه ....

[ یکشنبه بیستم بهمن 1392 ] [ 1:22 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]

قلبم را گـره زده ام به کفش هایم

 

تـا دیگـر هیچ کجــا هوس ماندن نکنــد

 

زیر پای خودم له شود بهتر است..

 

[ یکشنبه بیستم بهمن 1392 ] [ 1:13 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]

در احساسمان هر دم
خزانِ عشق را 
به خزانِ پاییز 
پیوند زدیم 
و نفهمیدیم خزان پاییز
بابت عشق که بود.
کتاب گل ماهور – ناهید حکیمی

***

وقتی سرد سخن می‌گویی
فکر می‌کنم زمستان آمده است.
کتاب گل ماهور(مجموع جملات کوتاه و کاریکلماتور)- ناهید حکیمی

[ یکشنبه بیستم بهمن 1392 ] [ 1:11 بعد از ظهر ] [ SIMA ] [ ]
          مطالب قدیمی‌تر >>

.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره وبلاگ

سلام دوستان
من سيما هستم متولد بهار 64 .متاهل
وفارغ التحصيل رشته اقتصاد بازرگاني از دانشگاه مازندران
امیدوارم از شعرائی که براتون انتخاب می کنم لذت ببرید.خواهشا بدون نظر اینجا رو ترک نکنید.










كاش كه معشوق زعاشق طلب جان مي كرد
تا كه هر بي سر و پائي نشود يار كسي
امکانات وب


جدیدترین قالبهای بلاگفا


جدیدترین کدهای موزیک برای وبلاگ